Envelope

Image taken from Google.com

Tahimik na nakamasid si Rod sa lawak ng karagatan habang nakatayo malapit sa daungan ng barko. Pigil ang pagpatak ng luha sa kanyang mga mata, habang dinaramdam ang katagang narinig mula sa kanyang asawa.

'Di lubusang matanggap ni Rod ang mga katagang "Wala Kang Kwenta..Alam mo ba!" Ganyan na lamang ang sakit na idinulot sa puso nito, ng sila’y magtalo ng kanyang asawa kaninang umaga. Di n’ya lubos maisip, na sa kabila ng kanyang pagsusumikap ay nagawa pang ipamukha sa kanya na walang halaga ang lahat ng kanyang ginawa. Taon din ang tiniis ni Rod sa ibang bansa, mabigyan lamang ng magandang buhay ang kanyang may-bahay.

Habang sya'y nagpapalipas ng sama ng loob sa daungan ng barko, sa 'di kalayuan, ay may naaninaw s'yang isang envenlope. Agad nya itong nilapitan at dinampot. Nagpalinga-linga si Rod sa paligid upang tingnan kung may taong nakaiwan ng envelope sa daungan. Ngunit wala ni isa mang tao sa lugar maliban sa kanya. Kaya, kanya itong iniligay sa kanyang bulsa at nagsindi ng sigarilyo habang patuloy sa kanyang pag-iisip tungkol sa naging alitan nilang mag-aswa.

Nakailang stick na rin ng sigarilyo at inabutan na rin ng paglubog ng araw si Rod, nang magpasya itong umuwi ng bahay. Habang naglalakad pauwi, patuloy na naglalaro sa kanyang isipan kung sino ang nakaiwan ng envelope sa daungan. Agad nya itong dinukot sa kanyang bulsa upang usisain kung may nakasulat man lamang na pangalan o address ng nagmamay-ari. Pero, isang puting-puting envelope lamang at wala ni isang letra ang nakasulat sa labas nito.

Kaya minabuti na lamang ni Rod na buksan at alamin kung ano ang nilalaman ng puting envelope. Bago pa man umpisahang basahin ni Rod ang sulat, agad na syang nakaramdam ng kaba sa kanyang dibdib. At sa pagbuklat sa sulat agad tumambad sa kanyang mga mata ang pangalang R.O.D.O.L.F.O

RODOLFO

Sa una'y inakala ko na magiging masaya ako sa desisyon na muling sumama sa iyo at buo ng isang pamilya, at hindi naman ako nagkamali. Hindi naging madali sa ating dalawa ang paguumpisa bilang mag-asawa. Maraming naging pagsubok ang dumating sa ating buhay at nanatili pa rin tayong matibay at matatag. Hindi ko akalain na aabot sa ganito ang magiging takbo ng buhay natin. Noong magpasya kang umalis at pumunta sa Gitnang Silangan naghahalong saya at kaba ang nararamdaman ko sa dibdib. Saya dahil matutupad ang isa sa mga pangarap ko na umulad ang takbo ng buhay at kaba na baka bigla ka na lamang mawala at sumama sa piling ng iba. Ilang taon na rin mula ng umalis at makipagsapalaran ka sa ibang bansa. Noong una'y pilit kong nilalabanan ang pangungulila ko sa iyo at nakuntento sa mga tawag at text messages mo. halos dalawang taon din ang ganitong sitwasyon natin. Palagi akong nanabik na gumising sa umaga upang antayin ang mga tawag at text messages mo. Lubos na kagalakan ang nararamdam ko sa twing mababasa at maririnig ko ang lahat ng nilalaman ng puso mo. Napawi mo rin ang kaba na nararamdaman ko, na baka ka na lamang mawala sa buhay ko. Pero sa di sinasadyang pangyayari, aksidenteng nagkita kaming muli ng dati kong kasintahan. Nagkamustahan at nagkwentuhan tungkol sa buhay. Hanggang sa nasundan ang aming pagkikita. Noon ay inakala kong simpleng pagkikita lamang ang aming ginagawa pero di ko namalayan na muli na palang nahuhulog ang loob ko sa dati kong kasintahan, hanggang sa may nangyari sa amin. Sinubakan kong sabihin sayo habang ikaw ay nasa Gitnang Silangan, pero hanggang sa ngayon, nababalot pa rin ako ng takot na baka sumbatan mo ako sa aking ginawa. Nang muli kang tumawag sa akin upang sabihin na ikaw ay babalik na sa Pilipinas, mas lalo akong pinanghinaan ng loob na sabihin sayo ang kasalanang aking nagawa. Inisip ko na lamang na itago ang nagawa kong pagtataksil pero patuloy pa rin akong inuusig ng aking damdamin. Wala na akong mukhang maihaharap sayo. At hingin ko man ang kapatawaran mula sayo, alam kong mahihirapan kang ibigay ito dahil sa sakit na idinulot ko sayo. Kaya sumama na lamang ako sa dati kong kasintahan at magpasya na magkita kami sa tabing dagat malapit sa daungan ng barko. Alam kong masakit ang aking ginawa, hayaan mong kahit sa sulat na ito'y hingin ko ang iyong kapatawaran, Hanggang dito na lamang at hangad ko ang iyong tunay na kaligayahan, na hindi ko naipagkaloob sa iyo.

SELYA

At hindi na namalayan ni Rod na nakarating na pala siya sa kanilang bahay bago pa n'ya matapos basahin ang nilalaman ng sulat.

Walang mapagsidlan ng galit si Rod sa kanyang dibdib.

Agad syang nagtungo sa kwarto at kinuha ang kalibre .45. Akala mo isang demonyong iniisip kung paano n’ya paghihigantihan ang kataksilang ginawa ni Selya.

Hanggang sa nabalot ng katahimikan ang buong paligid.

Nabuo sa isip ni Rod na kaya pala halos ipagtabuyan sya ni Selya ay dahil hindi nito masabi ang katotohanan tungkol sa kanyang pagtataksil. At sinadya niyang siya’y galitin upang makahanap ng dahilan at sya’y tuluyang iwanan.

At sa hindi inaasahan, biglang bumalik si Selya sa kanilang tahanan, upang personal na humingi ng tawad kay Rod sa kataksilang kanyang ginawa bago sya tulyang lumayo.

Pero bago pa man sya makapasok ng bahay.

Agad nyang nakita ang puting envelope sa sahig, na kanyang naiwan sa tabing dagat malapit sa daungan ng barko.

Ilang saglit pa'y nakarinig na lamang sya nga isang malakas na putok ng baril mula sa kanilang kwarto.

Huli na para kay Selya na humingi ng tawad at pagsisihan ang lahat. Sa pagalingawngaw ng isang malakas na putok ay tinapos na ni Rodolfo ang sarili n'yang buhay bago pa nya magawang paghigantihan si Selya sa kanyang kataksilan.

At sa may tabing dagat malapit sa daungan ng barko

Tulalang nakatayo si Selya, habang binabalikan sa kanyang isip ang tamis ng pagmamahal ni Rodolfo na kanya lamang sinayang.

-wakas-

Kapag Langit ang Naningil

Image taken from Google.com

Alas-Dose ng tanghali, nang biglang atakihin ng matinding pagkahilo si Marsha, at napasandig na lamang ito sa pader ng kanilang kusina. At sa mga sandaling iyon, lubos ang pangambang kanyang nararadaman, dahil wala niisamang tao sa bahay maliban sa kanya. Kaya, kahit halos ‘di maihakbang ang mga paa’y pilit nyang tinungo ang kanyang kwarto upang kumuha ng gamot. Pero dahil sa tindi ng kanyang pagkahilo, isang hakbang pa lamang ay agad s’yang napatumba sa sahig. Walang magawa si Marsha kundi ang umiyak na lamang habang nakahandusay. At sa mga sandaling iyon, ay unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang lahat ng kanyang mga nagawa makamit lamang ang karangyaan sa buhay.

Si Marsha ay ipinanganak sa isang skwater erya sa sentro ng Maynila. At kahit sa ganitong lugar sya isinilang, naging simple at maayos naman ang takbo ng kanilang pamumuhay. Gipit man sa lahat ng bagay ay pilit silang itinaguyod ng kanilang mga magulang. Kahit pa ang pinakamabigat na hanap-buhay ay pinasok ng kanyang Ama makapaguwi lamang ng pera na galing sa malinis na paraan. At ang kanyang Ina nama’y halos suyurin ang mga tahanan ng ilang nakaka-angat sa buhay upang mamasukan at tumanggap ng mga labada. Pero, mataas ang pangarap ni Marsha at di nya matanggap ang klase ng kanilang pamumuhay kaya sa mura nyang isipan nangarap ito na makaalis sa kanilang lugar at magkaroon ng marangyang buhay. Dahil sa pagnanais nyang maka-ahon sa hirap- napabayaan ni Marsha ang kanyang pag-aaral at napasama sa grupo ng sindikato na nagtutulak ng bawal na gamot. Dito na sa puntong ito unti-unting naabot ni Marsha ang kanyang mga pangarap, nagkamal s’ya ng salapi at ‘di na nya alitana na ito ay galing sa masamang paraan. Naging matunog ang kanyang pangalan at kinilala sya sa kanilang lugar. Dahil animo ulan kung bumuhos ang pera na galing sa bawal na gamot naging gahaman si Marsha at binalewala ang pangaral ng kanyang mga magulang at pilit na naghangad na magkaroon ng marangyang buhay kahit pa sa pinakamasamang paraan.

Naging mabilis ang mga pangyayari para kay Marsha at naging ganap na ang lahat ng kanyang pinangarap, simula ng sya’y musmos pa lamang. Umunlad ang kanyang pamumuhay, nabili ang lahat ng kanyang naisin, nakain ang pinakamasarap na pagkain,  nakarating sa pinakamagagandang lugar, nagkaroon ng mga kaibigan ngunit ‘di nya inalintana na ang lahat ay galing sa masamang paraan na simusira naman ng kinabukasan ng iba. Masasabing naging buhay reyna si Marsha at halos sambahin s’ya ng kanyang mga naging kaibigan. Pero sa kabila ng kasaganaang tinatamasa, may lungkot na nagtatago sa kanyang mga mata. Tuluyan syang tinalikuran ng kanyang magulang at mga kapatid dahil hindi matanggap ng kanyang pamilya ang kanyang naging kasamaan sa pagtupad ng mga pangarap. At ito na marahil ang nagtulak sa kanyan upang gumamit na rin ng ipanagbabawal na gamot,,maliban sa pagtutulak nito.

Dala ng kalungkutang itinatago sa kanyang dibdib,nalulong si Marsha sa paggamit ng bawal na gamot. Nalunod si Marsha at unti-unting nalubog ang kanyang mga paa sa putikan. Naging mailap ang lahat sa kanya, kahit pa ang pinakamatalik nyang kaibigan ay tinalikuran na rin s’ya. Animo isang malakas na bagyo ang dumating sa buhay ni Marsha nang unti-unting mawala sa kanya ang lahat. Sa puntong ito ay nagpasya si Marsha na tumiwalag sa sindikato at magbagong buhay, ngunit kagaya ng ilang mga bawal na orginasisyon naging mahirap para sa kanya ang humiwalay sa mga ito. At nagkaroon ng banta sa kanyang buhay.

Pero sa kabila ng panganib sa paghiwalay n’ya sa sindikato, nagawa ni Marsha na magpakalayo-layo at mamumuhay ng tahimik. Nagtungo sya sa isang lugar na walang nakakikilala sa kanya. Hanggang isang araw, sa ‘di sinsasadya ay nakilala nya si Baldo, na isang matuwid at malapit sa Diyos na tao. Dito na lubusang nakapagbagong buhay si Marsha at sa tulong ni Baldo nagawa nitong mailapit si Marsha sa gabay ng Panginoon. Ilang taon din ang lumipas naging maayos at mapayapa ang lahat para kay Marsha, nagkaroon sya ng masayang pamilya, at nabiyayaan ng isang anak.

Lubos ang naging kaligayahan sa puso ni Marsha. Pero, tila kakambal niya ang kamalasan. Muli ay dumating ang isang pagsubok sa kanyang buhay. Isang umaga sa kanyang paghahanda ng babauin ng kanyang mag-ama ay bigla sya nakaramdam ng pagkahilo. Sa una’y binalewala nya ang nararamdaman. Ngunit nagpaulit-ulit ito, kaya nagpasya siyang  pumunta sa doktor upang magpatingin, at dito nya natuklasan na may bukol sya sa kanyang utak at may taning na ang kanyang buhay. Inilihim n’ya kay Baldo at sa kanyang anak ang kanyang karamdaman. Hanggang sa lumipas ang bawat araw, na palihim niyang tiniitiis ang sakit na nararamdaman. At dito naisip ni Marsha na ang lahat pala ay makatapusan, na ang lahat ay magwawakas sa isang pitik lamang ng daliri ng Diyos. At dito rin nya naramdaman ang sakit- kapag ang langit ay naningil.

Alas-Dose ng tanghali ng huling atakihin ng pagkahilo si Marsha, at nakahandusay s’yang inabutan ni Baldo at ng kanyang  anak sa kanilang tahanan.

-wakas-

Tambakan - Sequence No. 5

Tambakan - Sequence No. 1
Tambakan - Sequence No. 2
Tambakan - Sequence No. 3
Tambakan - Sequence No. 4

Scene No. 1: Mabilis na tatakbo si Leo patungo sa tambakan at bumubulong ng dasal.  Bigla namang lilipat ang focus ng camera upang kuhanan ang masamang sinasapit ni Edna sa kamay ng di pa nakikilalang lalaki. Habang nakatutok kay Edna ang camera maririnig lamang ang mga pagtangis nito.

Edna: Saklolo! Saklolo! (malakas na sigaw ni Edna)

Edna: 'Wag! parang awa mo na (pagmamakawa ni Edna habang umiiyak)

Edna: Parang awa mo na 'wag mo kong sasaktan. (habang nakaluhod sa harap ng lalaki)

Scene No. 2: Muling haharap sa  camera si Gas Abelgas para basahin ang narration.

Narration: Sa tagpong ito maririnig lamang ang mga pagtangis at paghingi ng saklolo ni Edna, habang patuloy lamang ang lalaki sa panghahalay sa kanya. Dahil madilim ang paligid di nakikilala ni Edna kung sino ang lalaking nakapatong sa kanya. Ang mga susunod na eksenang inyong masasaksihan ay kinakailangan ng patnubay ng mga magulang.

Scene No. 3: Rape Scene (Camera Rolling)

Madiing nakapatong ang lalaki sa ibabaw ni Edna at pilit na pinagpupunit - punit ang kanyang damit. Tanging ang malademonyong tawa lamang ng lalaki ang kanyang naririnig. Nagpupumiglas si Edna at ilang beses din tinangka ni Edna na umalpas ngunit wala syang magawa dahil sa malakas ang mga braso ng lalaki. Napatigil lamang si Edna sa pagalpas ng bigla syang undayan nito ng isang malakas na suntok sa tagiliran. Namilipit na lamang sa sakit. Sa pagkakataong iyon naisagawa ng lalaki ang pakay kay Edna. Kaya kanya itong itinayo malapit sa isang nakataob na drum na nakadikit sa pader. Bahagyang nasisinagan ng ilaw mula sa isang poste ng meralco ang pader na pinagdalhan sa kanya. Doon ay nakita ni Edna ang mukha ng lalaki, nagulat na lamang sya ng malaman nyang si Benjo pala ang nagpupumilit humalay sa kanya. Muling nagmakaawa si Edna at nagbaka sakaling makikinig ito dahil sa sila naman ay magkakilala rin. Ngunit dala ng kalasingan ng lalaki tila wala itong naririnig sa halip ay itinuloy ang makamundong pagnanasa kay Edna. Akala mo isang demonyo ang nakatindig sa harap ni Edna, nakapapaso ang bawat titig nito animo nagliliyab ang kanyang mata sa sobrang kahuyukan sa laman. Mayamaya pa'y nagsindi ng sigarilyo si Benjo at dahang dahang idinidikit ito sa maseselang bahagi ng katawan ni Edna. Habang hawak naman sa kanang kamay ay isang kumikislap na patalim na nasisinagan ng ilaw mula sa poste at mariing nakatutok sa leeg ng babae. Walang magawa si Edna kundi ang tiisin ang sakit na nararamdam. Habang bumaba ang kamay ni Benjo gigil nitong  ibinaba ang hapit na palda ni Edna at sinimulan ang pakay sa babae. Dahil sa naging abala  sa kanyang kahalayan, di nya namalayan, nabitawan na pala nya ang patalim na kanina'y kanyang hawak. Dito nagkaroon ng pagkakataon si Edna na dahan-dahang abutin ang patalim sa nakataob na drum sa kanyang tagiliran. At ilang sandali pa ay inundayan nya ng saksak sa likod si Benjo. Dahil sa sobrang panghihina ng katawan di na nya nagawang mapuruhan si Benjo. Agad naman syang nakatakbo palayo sa lalaki at sumigaw na baka sakaling may makarinig sa kanya. S'ya namang sulpot ni Leo sa kanyang harapan.

Scene No. 4: Tatakbo si Edna papalapit kay Leo, yayakapin ito at hihingi ng tulong sa binata.

Edna: Leo! Leo! Tulungan mo ako (pagtangis ni Edna)

Leo: Nandito na ako! Wag ka ng matakot! (pangaamo ni Leo kay Edna)

Edna: Mag-iingat ka! (habang inaabot kay Leo ang patalim)

Scene No. 5: Fight Scene, maghaharap si Leo at Benjo. Ipagtatanggol ni Leo si Edna sa kasamaang ginawa sa kanya. Pero bago mag-umpisa ang fight scene papasok si Eugene Domingo at titigan si Edna sabay sasabihan ng: "Ako dapat ang bida at hindi ikaw"

Camera Rolling:

Agad sinugod ni Leo ang lalaki upang ipagtanggol si Edna at nagulat na lamang ng makita nya si Benjo. Ngunit di na sya nag alinlangan pa. Dagli nyang inundayan ng saksak si Benjo, subalit nagawa nitong salagin ang kamay ni Leo kahit pa may tama na ito sa likod. Nagpagulong-gulong ang dalawa sa basura. Gigil na gigil si Leo sa galit na nararamdaman sa mga oras na iyon. Walang pagsidlan ng galit si Leo. Kaya pilit syang nakipag-agawan sa patilim habang sila ay nagpagulong-gulong . Sa di inaasahang pangyayari, biglang tumama sa isang matigas na bagay ang ulo ni Benjo. Kaya nagawang maagaw ni Leo ang patalim. Nang masandaling iyon 'di na sinayang ni Leo ang pagkakataon. Mabilis nyang iwinasiwas ang kamay na may hawak sa patalim at ito ay tumama sa kaliwang bahagi ng dibdib ni Benjo. Nanlalaki ang mata ni Benjong nakatitig sa kaibigan habang hawak nito ang sugat at pilit inaampat ang malakas na daloy ng dugo. Dahil sa lalim ng pagkakabaon nito unti-unti nagdilim ang paningin ni Benjo hanggang sa siya ay malagutan ng hininga. At doon na lamang namalayan ni Leo at Edna na ang patalim na muntik nang kumitil sa kanilang buhay ay ang kutsilyong hiniram nito. Agad niyakap ni Leo si Edna at inamim ang tunay na nadarama sa kanya.

Leo: Edna, mahal na mahal kita (malambing na sambit habang nakayakap kay Edna)

Edna: Mahal din kita (lumuluhang sagot ni Edna kay Leo)

Scene No. 6: Ilang saglit pa ay darating si Peter na may kasamang pulis, kasama rin ni Peter sina Jenny, Mara, Lorna at Aling Mary. Dali-daling tumakbo si Jenny sa magkayakap pang Leo at Edna.

Leo: Edna, kung hindi dahil sa pagpunta ni Jenny dito sa tambakan, malamang na napahamak ka na. (lumuluhang wika ni Leo)

Scene No. 7: Agad niyakap ni Jenny ang anak at hinalikan sa kanang pisngi nito. Maluha-luha namang nakatitig ang bata kay Leo at pilit na inaabot ang kamay nito. Habang ang pulis naman ay abala sa pinangyarihan ng krimen at marahang tinatakpan ng puting kumot ang bangkay ni Benjo.

Scene No. 8: Muling papasok si Gas Abelgas para sabihin ang huling narration, ngunit biglang eeksena si Eugene Domingo at sisigaw ng:

Eugene Domingo: CUUUTTT..!!!

-wakas-

Tambakan - Sequence No. 4

Tambakan - Sequence No. 1
Tambakan - Sequence No. 2
Tambakan - Sequence No. 3

Scene No. 1: Bandang alas-syete ng gabi, dumating ang kaibigan ni Jenny na si Mara upang ayain syang magtungo sa tambakan para mangalakal. Dahil yun ang huling byahe ng truck ng mga basura at mas magandang mangalakal sa mga oras na yun dahil kakaunti na ang mga mangangalakal na nagpupunta sa ganung oras.

Mara: Magandang gabi po! Nandyan na po ba si Jenny? (magalang na tanong ng bata, habang pinapahid ang tumutulong sipon)

Aling Mary: Oo nandito na sandali at tatawagin ko (pagkatapos ay ibubuga ang nginangatang nganga)

Aling Mary: Jenny! Nandito na ang kaibigan mong si Mara (sigaw ni Aling Mary)

Scene No. 2: Dagling tatakbo si Jenny palabas ng bahay na bitbit ang kanyang bag.

Mara: Halika na Jenny! Baka maunahan tayo ng ibang bata sa tambakan (mabilis na yaya ni Mara)

Jenny: Sandali lang! Magpapaalam lang ako kay Nanay Mary, baka kasi hanapin ako.

Jenny: Nanay Mary! Pupunta lang po kami ni Mara sa tambakan para mangalakal (pautal-utal na wika nito)

Aling Mary: Oo sige! Pero wag kang magpapagabi at delikado doon. (paalala ni Aling Mary sa bata)

Jenny: Opo! (malakas na sagot ni Jenny)

Scene No. 3: Pero bago tuluyang umalis sumilip muna ang batang si Jenny sa kaliwang bahagi ng bahay upang silipin kung naroon pa ang lasing  na si Leo. At nang makita nya ito niyaya na lamang nya si Mara na sa kabilang eskenita dumaan.

Jenny: Sa kabila na lang tayo dumaan, nariyan pa kasi si Mang Leo lasing na naman. (pabulong na wika ng bata)

Mara: Bakit? Mabait naman si Mang Leo ahh! (matinis na sagot ni Mara)

Jenny: Kahit na! Nakakatakot pa rin palagi na lang lasing. (natatakot na wika ni Jenny)

Scene No. 4: Dahan-dahang papasok si Gas Abelgas habang sinasabi ang narration.

Narration: At nagpasya ang magkaibigan,  sa kabilang eskenita na lamang dumaan para makaiwas sa lasing na si Mang Leo. Habang sabay na naglalakad ang magkaibigan, masaya nilang pinaguusapan ang kanilang makukuhang kalakal sa tambakan. Hanggang marating nila ang lugar at tamang tama naman, syang dating din ng huling byahe ng truck ng basura.

Mamang Basurero: Layo muna kayo dyan! Baka matabunan kayo ng basura (malakas na sigaw ng Mama sa dalawa)

Scene No. 5: At nang maibuhos na lahat, mabilis na dumaib ang dalawa sa tambak ng basura upang humanap ng mga papakinabangan pang gamit. Halukay dito, halukay doon di na alintana ang mikrobyong hatid ng mga nabubulok na basura.

Mara: Jenny, tingnan mo ito, kulang lang ng isang paa pero ok pa, sayo na lang para may manyika ka na (habang masayang iniaabot kay Jenny ang nakuhang manyika)

Jenny: Salamat! Ang bait mo talaga (hahihiyang wika ng bata)

Jenny: Mara! dun tayo sa may bandang itaas, baka mas marami tayong makuha dun. (aya ni Jenny kay Mara)

Mara: Sige! Baka dun, makuha natin yung isang paa ng manyika mo hehehe (pagbiro ni Mara)

Scene No. 6: Maririnig lamang ang boses ni Gas Abelgas sa background

Narration: Nagkatinginan ang dalawa at saka tumawa ng pagkalakas-lakas na para bang sila ang mga prinsesa sa tambakan na kanilang kaharian. Mabilis na dinampot ni Mara at Jenny ang dala nilang bag na pinaglalagyan ng mga nakukuha nilang kalakal at mabilis na inakyat ang itaas na bahagi ng tambakan, Habang kinakalahig ang mga basura bigla na lamang sila nakarinig ng isang malakas na sigaw ng isang babae sa kabilang bahagi ng tambakan sa may bandang ibaba nito. Agad  tumakbo paibaba ang dalawa at palihim na sinilip ang pinanggagalingan ng sigaw. Agad tumambad kay Jenny ang Ina nyang nakahandusay at pilit ginagahasa ng isang lalaki. Walang magawa si Jenny kundi panoorin ang kahalayang ginagawa sa kanyang Ina. Dahil sa mga nasaksihan nya, wala na syang ibang naisip kundi ang humingi ng tulong kay Leo. Agad niyang niyaya ang kaibigan upang tawagin at hingan ng tulong si Mang Leo. Di na inalintana ni Jenny ang takot na nararamdaman kay Leo at mabilis syang tumakbo patungo sa umpukan ni Mang Leo at Peter.

Jenny: Mang Leo! Mang Leo! (malakas na sigaw ni Jenny habang tumatakbo papalapit sa lasing)

Jenny: Mang Leo! (Hinihingal) tulungan nyo ang Inay ko.

Leo: Bakit? Ano nangyari sa kanya? (balisang tanong nya sa bata)

Jenny: Si Inay po! Si Inay! May nananakit sa kanya sa tambakan (umiiyak na wika ni Jenny)

Scene No. 7: Gas Abelgas pa rin sa background.

Narration: Di na nagsayang ng oras si Leo, agad nagtungo sa tambakan upang tulungan si Edna. Mabilis ang pagtakbo ni Leo at tila nawala ang kalasingan.

Tambakan - Sequence No. 3

Tambakan - Sequence No. 1
Tambakan - Sequence No. 2

Scene No. 1: Magpaalam si Benjo kay Leo at Peter na iihi sa may eskenita. Pero, lingid sa kaalaman ni Benjo naroon ang asawa ni Peter na si Lorna. Dudukutin ang cellphone sa kaliwang bulsa at dadayal ng numero. Habang ang camera naman ay nakatutok sa lcd ng cellphone at makikita lamang ang pagpindot ni Benjo sa tiklado nito.

Benjo: Mga 'tol! jingle lang ako saglit (paalam ni Benjo habang hinahagod ang puson)

Benjo: 'Tol! Ok na.(pabulong na wika ni Benjo sa kausap)

Benjo: Tawagan mo na lang ako kapag ready na. (Habang isinasara ang zipper ng kanyang pantalon)

Scene No. 2: Pipihit si Benjo pagkatapos umihi at makikitang nakatayo si Lorna at aakalain na narinig syang may kausap. Agad niyang tatanungin si Lorna.

Benjo: Kanina ka pa dyan? (kinakabahang tanong ni Benjo)

Lorna: Ngayon lang! (malumanay na sagot)

Benjo: Akala ko kanina ka pa dyan, sige! at babalik na ko dun (mabilis na sagot ni Benjo)

Scene No. 3: Magugulat sa Eugene Domingo sa biglang pagtutok sa kanya ng camera dahil aabutan syang nangungulangot pa. Pagkatapos ay aayusin ang sarili at muling sasabihin ang narration.

Narration: Tuloy sa pagtataka si Lorna sa narinig. Ano kayo ang ibig sabihin ni Benjo sa kausap?  Ngunit di na nya pagaaksayahan pa ng panahon.

Eugene Domingo: Ano ba yan Direk? Narration na nga lang maiksi pa.

Scene No. 4: Iikot ang eksena sa umpukan nina Leo, Benjo at Peter, habang tumutugtog ang kantang "Pusong Bato"

Leo: Pareng Benj! Ang tagal mo, mukhang hindi ihi ang lumabas sayo (banat ng palabirong si Leo)

Benjo: Tumigil ka nga! Kanina ka pa (naasar na sagot ni Benjo)

Leo: Ikaw naman Pareng Benj! Ang hirap mong biruin may regla ka ba? (nagsisinok na banat muli ni Leo)

Scene No. 5: Akmang babatukan ni Benjo si Leo agad naman itong iilag at bibigkasin ang linya.

Leo: Peace! Biro lang! O! mag whisper ka muna este whisky pala (biro ni Leo)

Direktor: O! Narration na ulit! Nasaan si Eugene?

Eugene Domingo: I'm here Direk, getting ready na Direeek! (nalalambot na nagsasalita)

Narration: Inabot ni Benjo at mabilis na tinungga ang  tagay, habang takang-taka naman si Peter sa mga ikinikilos nito. Sobrang tahimik at seryoso si Benjo sa mga sandaling iyon. Malayong malayo sa Benjong kakilala niya. Kaya di na napigil ni Peter na magtanong kay Benjo.

Peter: Kanina ko pa napapansin na serious ka! May problema ka ba? (seryosong tanong kay Benjo)

Benjo: Wala! (maiksing sagot ni Benjo)

Peter: Kung may problema 'tol magsabi ka lang. (pamimilit ni Peter kay Benjo)

Benjo: Sinabi ng wala! Ang kulit mo naman (napipikon na sagot nito)

Peter: Wala naman pala. Bakit di mo matanggap ang mga biro ni Leo?

Peter: Kilala mo naman yan, may pagkamanyakis talaga ang bibig nyan. (paliwanag ni Peter)

Benjo: Para naman kasing pekpek ng manok ang bibig nito walang tigil, ang ingay (sagot ni Benjo kay Peter)

Leo: Bibig ko pekpek ng manok! Sige nga tirahin mo. (muling banat ni Leo)

Benjo: Kita mo na! Walang tigil (Asar na sambit habang nakatingin  kay Peter)

Benjo: Makauwi na nga lang (pahabol nito)

Scene No. 6: Agad na tatayo si Benjo sa umpukan at mabilis na aalis. Agad namang babalik ang pokus sa dalawang naiwan.

Peter: Ikaw naman kasi! Wala kang tigil (pangongonsensya ni Peter kay Leo)

Leo: Sus! Di ka na nasanay dun kapag bitin sa whisper este sa whisky yun babalik din yun (litanya ni Leo)

Peter: Tumigil ka na nga! Mabuti pa magbukas ka ng corned beef at ng may mapulutan tayo. (sabay hagis kay Leo ng de lata)

Leo: Nasaan ba yung kutsilyo? Nandito lang kanina yun (habang hinahanap sa ilalim ng mesa)

Leo: Oh! My, Oh! Boy, magagalit ang My Loves kong si Edna kapag nawala yun. (Biro ni Leo)

Scene No: 7: Wala na si Eugene Domingo. Papalit sa kanya si Gas Abelgas at babanatan ang narration:

Narration: Lingid sa kaalaman nilang dalawa, lihim na tinangay ni Benjo ang kutsilyong hiniram nila kay Edna. Dahil na rin sa kalasingan di na nila namalayan na bitbit pala ito ni Benjo ng ito ay umalis sa kanilang umpukan. Ano naman kaya ang masamang balak ni Benjo? May kinalaman kaya ito sa mga narinig sa kanya ni Lorna.

Direktor: Cuuttt!

Tambakan - Sequence No. 2

Tambakan - Sequence No. 1

Scene No. 1: Mag aalas-sais na ng hapon. Mabilis na naggagayak ng hapunan si Edna para sa kanyang anak. Matatanaw ang isang kaldero ng kanin na umuusok at malapit ng mainin. Sa isang sulok naman makikita ang kabubukas pa lamang na lata ng sardinas na pagsasaluhan nilang mag-ina.

Edna: Jenny! Anak! May kumakatok yata sa pintuan. (sigaw ni Edna)

Jenny: Inay! Si Mang Leo po nasa labas. (marahang sagot ni Jenny habang papalapit sa Ina)

Edna: O! Ikaw pala Leo! Napasyal ka (bati ni Edna habang nakatitig sa binata)

Leo: Manghihiram lang sana ko ng kutsilyo, ipangbubukas lang sa pulutan namin. (mautal-utal na sagot dala ng kalasingan)

Edna: "Saglit lang Leo! at kukunin ko sa kusina" malumanay na sagot ni Edna.

Scene No. 2: magtutungo si Edna sa kusina at kukuha ng kutsilyo, Naiwan naman si Jenny sa kanyang kinatatayuan malapit sa pintuan at takot na nakatitig sa lasing na si Leo.

Edna: Eto! Pakibalik na lang agad at malapit na rin kasi akong pumasok sa trabaho. (nakangiting iniabot ni Edna kay Leo ang kutsilyo)

Leo: Ok shhige! ibabalik ko rin agad (naglalasing-lansingang na wika ni Leo)

Leo: Ang laki na ng anak mo, manang-mana sayo sa kagandahan. (pahabol na wika ni Leo)

Edna: Nambola ka pa, ibalik mo na lang agad yung kutsilyo. (sabay ng pagsara sa pintuan)

Jenny: Inay alam mo, nakakatakot si Mang Leo palagi na lang lasing (nanlalaki ang mata ni Jenny habang nagsasalita)

Edna: Masanay ka na sa kanila, araw araw namang nakikipag-inuman yan (malumanay na sagot ni Edna sa anak)

Jenny: Inay 'di po ba kayo natatakot sa kanya?

Edna: Ang dami mo namang tanong, maghugas ka na nga ng kamay at kakain na tayo (habang nakangiti si Edna sa anak)

Scene No. 3: sabay na kumakain ang mag-ina hindi mawala sa isip ni Jenny ang itsura ng lasing na si Leo. At kahit di magsalita makikita sa batang si Jenny ang takot na nararamdaman.

Edna: Jenny! Anak bilisan mo sa pagkain mo at papasok pa ako sa trabaho.

Jenny: Opo! (malumanay na sagot ng bata)

Scene No. 4: Ipopokus ang camera kay Eugene Domingo at sasambitin ng madrama ang narration.

Narration: Sa murang edad ni Jenny na pitong taon, 'di lingid sa kanyang kaalaman kung ano ang trabaho ng kanyang Ina. Alam niya na sa club ito pumapasok  gabi-gabi. At hinahabilin lamang sya sa kanilang kapitbahay at binabalikan na lamang sa madaling araw.

Edna: Anak! Halika na at ihahatid na kita sa bahay ni Aling Mary.

Jenny: Saglit lang po Inay, kukunin ko lang po ang aking bag.

Edna: Bilisan mo na dyan at nakakahiya kay Aling Mary (nagmamadaling wika ni Edna)

Scene No. 5: Nagmamadaling lumakad ang mag-ina patungo sa bahay ni Aling Mary. At muli ay nadaanan nila ang tatlong nag-iinuman. Malayo pa lamang ay makikita ni Jenny si Leo na nakatingin sa kanila at sa sobrang takot ay mahigpit itong kumapit sa kaliwang braso ng kanyang Ina at itsurang magtatago sa pagtitig ng lasing na si Leo.

Tambakan - Sequence No. 1

Scene  No. 1: Magbubukas ang eksena sa isang iskwater area. Bandang alas-tres ng hapon. Ipapakita ang ibat-ibang mukha ng kahirapan. Makikitang pinapaliguan ni Edna ang anak nyang si Jenny. At sa di kalayuan mahahagip ng camera ang isang grupo ng tambay na nag-iinuman sina Leo, Peter at Benjo.

Edna: Anak ilang beses ko bang sasabihin sayo 'wag na 'wag kang pupunta sa tambakan ng basura.

Jenny: Sorry po Inay, pinilit lang po kasi ako ng mga kaibigan ko na pumunta doon para mangalakal.

Edna: Hindi mo kailangang mangalakal anak, kaya nga nagtatrabaho si nanay para di ka mamulot ng basura sa tambakan.

Jenny: 'Di na po mauulit Inay.

Scene No. 2: At walang kamalay-malay ang mag-ina sila na pala ang laman ng malakas na halakhakan ng mga nag-iinuman. Habang bahagya silang mahahagip ng pag-ikot ng camera sa tuwing lilingunin sila ni Leo na may pagkamanyakis ang bibig

Leo: Tingnan nyo mga repapips 'tong si Edna kahit may anak may asim pa rin. (at biglang hahalakhak pagkatapos magsalita)

Benjo: Umiral na naman ang kamanyakan mo 'pre. (nakatitig na sinambit ni Benjo kay Leo)

Leo: Ang KJ mo naman pareng Benj (sabay lagok sa tagay na iniabot ni Peter)

Peter: Tama na nga yan baka dahil kay Edna eh magsuntukan pa kayo, Puntahan nyo na lang sa club ng matikman nyo kung may asim pa talaga yan!. (sabad naman ni Peter habang sumusundot ng pulutan)

Leo: Bakit parang duda ka pareng Peter Pan?, natikman mo na ba?

Peter: Tumigil ka nga! Marinig ka pa ng asawa ko! outside de kulambo na naman ako nito. (pabulong na wika ni Peter at sabay nagtawanan ang tatlo)

Scene No. 3: Sumulpot bigla ang asawa ni Peter na si Lorna, animo'narinig ang sinabi ni Leo kay Peter at pipigilan sila sa kanilang pag-iingay habang nakapamewang na nakatingin sa asawa nyang si Peter.

Lorna: Hoy! Mga lasenggo magsitigil na nga kayo at nakakahiya sa mga kapit-bahay. (habang patalak na sinasambit)

Peter: Tumigil ka nga dyan! Baka makatikim ka ng kaliwa't kanan ko riyan! (malakas na sigaw ni Peter)

Lorna: Hoy! Mister ikaw ang tumigil, kung di ko pa alam sa pagbabati mo lang ginagamit yang kaliwa't kanan mo. (asar na wika ni Lorna)

Scene No. 4: Agad tumalikod si Lorna at umalis ng may pagkaasar kay Peter. Pagkaraa'y sabay tumawa ng malakas sina Leo at Benjo at kakantsawan  si Peter sa narinig nila sa asawa nito.